De foto die ik vergeten was te maken 

In 2015 vroeg ik mij af, als mijn moeder nu zou komen te overlijden, welke foto zou ik dan vergeten zijn van haar te maken? De fotoserie die als antwoord daarop volgde heb ik gemaakt toen ze 88 jaar was. Gelukkig heb ik van haar aanwezigheid tot haar 93e mogen genieten.

Pas op haar negentigste drong tot me door welk pijnlijk spanningsveld elk jaar weer werd opgeroepen in de periode van 4 en 5 mei.

Zodra de bevrijding een feit was, kwam ook de jeugd in een feestelijke roes. Amsterdam herleefde. Jongeren, mijn moeder was toen 17, vierden hun herwonnen vrijheid in danszalen, bioscopen en theaters. Maar zodra ze thuis de voordeur opende, gleed dat gevoel weg. In het ouderlijk huis hing een zware, beklemmende stilte. Daar trof ze mijn grootouders, lamgeslagen door verdriet en machteloosheid. Ook die dag was er met het Rode Kruis-transport uit Duitsland en Polen niemand van de familie teruggekeerd.