Nepal na de aardbeving

Bhaktapur is een prachtige, oude stad in de Kathmanduvallei, rijk aan tempels en traditionele gebouwen. In heel Nepal vielen circa 8.800 doden; in Bhaktapur alleen al kwamen ongeveer 800 mensen om het leven. Waarom werd juist deze stad zo zwaar getroffen?
Veel oude wijken in Bhaktapur bestonden uit huizen die waren gebouwd met ongebakken bakstenen en modder. De dikke muren waren aan de buitenzijde vaak afgewerkt met gebakken bakstenen, waardoor de huizen er van buiten solide uitzagen. Wanneer er later, na het voltooien van de begane grond, opnieuw geld beschikbaar kwam, werd op deze zwakke basis vaak een zwaardere verdieping gebouwd van gebakken bakstenen, of zelfs van beton.
Dergelijke constructies zijn niet bestand tegen een aardbeving met een kracht van 7.8. Bij instorting is de kans op overleven klein: mensen raken bedolven, krijgen geen lucht meer en stikken onder de wolk van stof die ooit hun huis was. De ingevlogen reddingsteams uit de hele wereld konden hier vaak weinig uitrichten. Vele duizenden huizen stortten in en talloze bouwvallen moesten worden gesloopt vanwege het blijvende instortingsgevaar.

Het leven gaat door

 

Door het instorten van talloze huizen, en soms zelfs bijna een hele wijk, raakte het sociale leven in de stad diep ontwricht. Met buitenlandse hulp werden noodwoningen opgebouwd: tenten, vaak afkomstig uit China of geleverd door het Rode Kruis, en tunnelwoningen van golfplaat. In deze tentenkampen en nederzettingen van tunnelhuizen ontstaan nieuwe vormen van samenleven en samenwerking. Mensen zoeken elkaar op en maken er, met elkaar, het beste van.

Het is een uitdaging om kwetsbare mensen te ontmoeten vanuit je eigen kwetsbaarheid. Hoe kijk je het leed met open ogen en compassie aan, terwijl je werkelijk geen idee hebt hoe je hier als mens uit moet komen? Vooral voor de moeders met een meervoudig gehandicapt kind is dat het geval, zie de laatste drie foto’s. Het huren van een nieuwe kamer is voor hen vrijwel geen optie: verhuurders zien deze kinderen vaak uitsluitend als een last.

Het was bijzonder om in Nepal te ervaren dat er bij veel ontmoetingen met door de aardbeving getroffen Nepalezen sprake was van wederzijds respect en begrip. Bij het uiteengaan van de wegen was telkens opnieuw een blije verbondenheid voelbaar, een ervaring die Rob en ik tot op de dag van vandaag als een dierbare schat met ons meedragen. Ook merkten we hoe waardevol de foto’s waren die werden teruggegeven. Alsof de verbondenheid en het gezien worden in het beeld werden vastgelegd: een zichtbaar bewijs van hoop, en van het verlangen niet vergeten te worden.

Net als wijzelf wil ieder mens gehoord, gezien en niet vergeten worden.

De bescheiden leningen die de regering verstrekte aan door de aardbeving getroffen mensen hebben zeker bijgedragen aan de wederopbouw. Nog belangrijker echter waren de geldstromen van de ruim drieënhalf miljoen Nepalezen die in het buitenland werken, voornamelijk in de Arabische staten en Maleisië. Veel mensen die geld ontvingen uit het buitenland besloten niet te wachten op een lening. Met steun van de overheid en buitenlandse sponsors is daarnaast de restauratie van het cultureel erfgoed ter hand genomen, een proces dat anno 2024 vrijwel is afgerond.

 

There is a crack in everything  , that’s how the light gets in… ( Anthem – Leonard Cohen)

 

Zie ook de series:
VerlorenPerspectief
Beschadigd